Święty Józef – cichy opiekun, wierny w miłości
Nie zachowało się w Ewangeliach ani jedno wypowiedziane przez niego słowo. Pozostały jednak czyny, które mówią o nim bardzo wiele. Święty Józef przyjmował, chronił, pracował i troszczył się o powierzonych mu najbliższych. Jego życie pokazuje, że wielka miłość często wyraża się cicho — w codziennej obecności, odpowiedzialności i wiernym wypełnianiu obowiązków.
Józef pochodził z rodu króla Dawida, o czym przypomina Ewangelia według św. Mateusza. Żył jednak skromnie, utrzymując się z pracy własnych rąk. Jako cieśla znał trud codziennego zarabiania na chleb, cierpliwość potrzebną przy wykonywaniu pracy i radość z jej owoców. Właśnie temu człowiekowi Bóg powierzył niezwykłe zadanie: opiekę nad Maryją i Jezusem.
Gdy Józef dowiedział się, że Maryja oczekuje Dziecka, stanął wobec tajemnicy, której nie rozumiał. Ewangelia nazywa go człowiekiem sprawiedliwym. Nie chciał narazić Maryi na publiczne oskarżenia, dlatego zamierzał oddalić Ją potajemnie. Nawet w tej trudnej chwili kierował się troską o Jej dobro.
Wówczas usłyszał we śnie słowa anioła: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki” (Mt 1,20). Odpowiedział zaufaniem. Przyjął Maryję i podjął zadanie, które powierzył mu Bóg. Nie znał wszystkich wydarzeń, jakie miały nadejść, lecz zgodził się iść drogą wiary.
Choć nie był biologicznym ojcem Jezusa, otoczył Go ojcowską miłością. Towarzyszył Maryi w podróży do Betlejem i był przy Niej, gdy na świat przyszedł Zbawiciel. Nadał Dziecku imię Jezus, a wraz z Maryją przedstawił Je w świątyni. W tych wydarzeniach widzimy człowieka, który przyjmuje odpowiedzialność za rodzinę i pozostaje blisko niej także wtedy, gdy warunki życia są trudne.
Kiedy Jezusowi zagroziło niebezpieczeństwo ze strony Heroda, Józef ponownie posłuchał Bożego wezwania. Wstał w nocy, zabrał Dziecko i Jego Matkę i udał się do Egiptu. Musiał zostawić to, co znane, aby ocalić najbliższych. W jego postawie mogą odnaleźć umocnienie wszyscy, którzy troszczą się o bezpieczeństwo rodziny, mierzą się z niepewnością jutra albo są zmuszeni opuścić własny dom.
Po powrocie zamieszkali w Nazarecie. Tam upływały lata zwyczajnego życia: pracy, modlitwy, rodzinnych obowiązków i wzrastania Jezusa. Ewangelie mówią o tym czasie niewiele. Możemy jednak dostrzec w nim bliską nam drogę świętości — budowanie domu, w którym człowiek doświadcza miłości, uczy się zaufania i znajduje oparcie.
Po raz ostatni spotykamy Józefa na kartach Ewangelii podczas pielgrzymki do Jerozolimy, gdy Jezus miał dwanaście lat. Wraz z Maryją z bólem serca szukał Go, aż odnaleźli Go w świątyni. Józef znał więc również niepokój o dziecko i trud rozumienia Bożych zamiarów. Jego wiara dojrzewała pośród prawdziwych ludzkich doświadczeń.
Pismo Święte nie opisuje śmierci Józefa ani nie podaje jego wieku. Tradycja Kościoła widzi go u kresu życia w obecności Jezusa i Maryi. Z tym obrazem wiąże się cześć oddawana mu jako patronowi dobrej śmierci — orędownikowi tych, którzy odchodzą, oraz rodzin towarzyszących swoim bliskim w ostatnich chwilach.
Święty Józef jest szczególnym opiekunem Kościoła i wzorem dla rodzin, ojców oraz ludzi pracy. Jego postać przypomina, jak wiele dobra rodzi się z wierności, która nie szuka uznania. W sztuce często widzimy go z Dzieciątkiem Jezus, lilią lub narzędziami ciesielskimi — znakami jego troski, czystości serca i codziennego trudu.
Także w naszej wspólnocie parafialnej możemy uczyć się od niego miłości wyrażanej czynami. Znajdować czas dla najbliższych, uczciwie pracować, cierpliwie słuchać i wspierać tych, którzy dźwigają odpowiedzialność za innych. Józef zachęca nas, abyśmy pośród obowiązków pozostawiali miejsce na modlitwę i ufali Bogu również wtedy, gdy nie wszystko potrafimy zrozumieć.
Święty Józefie, opiekunie Jezusa i wierny małżonku Maryi, otaczaj opieką nasze rodziny i całą wspólnotę parafialną. Ucz nas cierpliwości, odpowiedzialności i miłości wyrażanej w codziennych czynach. Wspieraj zatroskanych o pracę i przyszłość swoich bliskich, umacniaj samotnych i czuwaj przy umierających. Pomagaj nam słuchać Boga i z ufnością odpowiadać na Jego wezwanie. Amen.
