Matka Boża Nawiedzenia – Ta, która przynosi Jezusa
Każda wspólnota ma swój dom — miejsce, do którego przychodzi się z radością i troską, z wdzięcznością i prośbą, z nadzieją, a czasem ze łzami. Dla naszej wspólnoty parafialnej takim domem jest kościół poświęcony w 1939 roku. Tutaj gromadzimy się przy ołtarzu, słuchamy słowa Bożego i powierzamy Panu nasze życie. Patronuje nam Matka Boża w tajemnicy Nawiedzenia — Maryja, która wychodzi na spotkanie drugiego człowieka i przynosi mu Jezusa.
Jej patronat jest dla nas darem i zaproszeniem. Uczy, jak budować parafię, w której jest miejsce na modlitwę, wzajemną troskę i serdeczną obecność. Zachęca, abyśmy potrafili dostrzegać siebie nawzajem i nie pozostawiali nikogo samego z jego ciężarem.
Dzień 31 maja, kiedy Kościół obchodzi święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, jest dla naszej wspólnoty uroczystością odpustową. To szczególny czas wdzięczności za opiekę Maryi, za dar wiary oraz za wszystkich, którzy tworzyli i nadal tworzą naszą parafialną rodzinę.
Ewangelia według św. Łukasza prowadzi nas do domu Elżbiety i Zachariasza. Maryja, po przyjęciu zwiastowania, wyrusza z pośpiechem w górzystą krainę. Nosi już pod sercem Syna Bożego. Dowiedziawszy się, że Jej krewna Elżbieta również oczekuje dziecka, podejmuje drogę, aby być przy niej. Spotkanie obu kobiet staje się chwilą szczególnej radości: Elżbieta, napełniona Duchem Świętym, rozpoznaje w Maryi Matkę swojego Pana, a dziecko w jej łonie porusza się z radości.
W tej scenie jest tyle bliskości: pozdrowienie, otwarte drzwi, radość z czyjejś obecności. W zwyczajnym ludzkim spotkaniu objawia się działanie Boga. Maryja przynosi Jezusa, zanim jeszcze może ukazać Go światu w Betlejem. Jej obecność staje się darem, przez który do domu Elżbiety przychodzi Boży pokój.
Także nasze spotkania mogą nieść dobro. Czasem wystarczy odwiedzić chorego, zadzwonić do osoby samotnej, zapytać sąsiada, czy nie potrzebuje pomocy. Nie zawsze znajdziemy słowa, które rozwiążą czyjś problem. Możemy jednak ofiarować czas, uważne słuchanie i pewność, że drugi człowiek jest dla nas ważny. Tego właśnie uczy nas Patronka naszego kościoła.
Odpowiedzią Maryi na powitanie Elżbiety jest Magnificat — pieśń uwielbienia Boga. Maryja dostrzega Jego miłosierdzie, wierność i troskę o pokornych. Całe dobro odnosi do Niego. Ewangelista dodaje, że pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy. Możemy widzieć w tym czasie także gotowość do pomocy i dzielenia codziennych obowiązków.
Magnificat zaprasza również nas do wdzięczności. Pośród spraw, które niepokoją i domagają się rozwiązania, łatwo przeoczyć otrzymane dobro: obecność bliskich, życzliwość drugiego człowieka, siłę do pracy, łaskę przebaczenia. Warto wieczorem zatrzymać się na chwilę i razem z Maryją podziękować Bogu za miniony dzień. Nawet dzień trudny może pozostawić drobny znak Jego bliskości.
Święto Nawiedzenia ma wielowiekową tradycję. Franciszkanie obchodzili je już w XIII wieku. Przez długi czas przypadało 2 lipca; po reformie kalendarza liturgicznego przeniesiono je na 31 maja. Jego obecne miejsce — pomiędzy Zwiastowaniem a Narodzeniem św. Jana Chrzciciela — nawiązuje do porządku wydarzeń opisanych w Ewangelii.
Z dawną lipcową datą wiąże się zakorzenione w polskiej pobożności ludowej określenie Matka Boża Jagodna. Opowieści o Maryi wędrującej do Elżbiety i posilającej się owocami należą do tradycji ludowej, a nie do relacji ewangelicznej. Wyrażają jednak serdeczne pragnienie, by widzieć Matkę Bożą blisko ludzkiej codzienności — pośród dróg, pól i zwyczajnych trudów życia.
Dla nas tajemnica Nawiedzenia jest szczególnie bliska. Pod tym wezwaniem gromadzimy się na modlitwie i powierzamy Bogu kolejne pokolenia parafian. Chcemy, aby nasz kościół był domem, w którym można odnaleźć umocnienie, a wspólnota — miejscem, gdzie człowiek zostaje przyjęty z życzliwością. Maryja uczy nas wychodzić ze świątyni z sercem gotowym do służby: do naszych rodzin, sąsiadów, chorych i potrzebujących.
Uroczystość odpustowa jest okazją do odnowienia tej gotowości. Gromadzimy się przy Eucharystii, dziękujemy za opiekę Patronki i otwieramy się na Boże miłosierdzie. Pamiętamy również o zmarłych duszpasterzach, dobrodziejach i parafianach, którzy przed nami modlili się w tym kościele i troszczyli się o niego.
Czym jest dar odpustu? To darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, których wina została już odpuszczona. Odpust łączy się z nawróceniem i pojednaniem z Bogiem; nie zastępuje sakramentu pokuty. Możemy uzyskać go dla siebie albo ofiarować za zmarłego.
Aby uzyskać odpust zupełny związany z uroczystością tytułu kościoła parafialnego, należy:
- pobożnie nawiedzić kościół i odmówić w nim „Ojcze nasz” oraz „Wierzę w Boga”;
- przystąpić do spowiedzi sakramentalnej i pozostawać w stanie łaski uświęcającej;
- przyjąć Komunię Świętą;
- pomodlić się w intencjach Ojca Świętego;
- wykluczyć wszelkie przywiązanie do grzechu, także powszedniego.
Niech ten dzień będzie dla nas świętem serc otwartych na Boga i na siebie nawzajem. Niech pojednanie, wspólna modlitwa i dobro okazane bliźniemu staną się owocami naszej uroczystości. A Maryja, która pospieszyła do Elżbiety, niech pomaga nam dostrzegać, do kogo dzisiaj powinniśmy pójść z pomocą, przebaczeniem i nadzieją.
Matko Boża Nawiedzenia, Patronko naszego kościoła i Opiekunko naszej wspólnoty, przychodź do naszych domów i prowadź nas do Jezusa. Ucz nas uważności na drugiego człowieka, gotowości do pomocy i wdzięczności za otrzymane dobro. Otaczaj opieką dzieci, młodzież i rodziny, umacniaj chorych, pocieszaj samotnych i wspieraj utrudzonych. Pomóż nam tworzyć parafię pełną wiary, życzliwości i pokoju. Niech nasze życie, podobnie jak Twoje, staje się pieśnią uwielbienia Boga. Amen.
